يادبود ششمين سالگرد فراق استاد آواز گيلان برگزار شد

پس از گذشت شش سال از فوت فريدون پوررضا استاد نام آوازه موسيقي فولكلور گيلان زمين، مشتاقان و دوستداران فرهنگ و هنر با پاي دل در مراسم سالگرد استاد حضور يافتند تا ثابت كنند از دل نرود هر آنكه از ديده برفت.            
به گزارش  هنر گیلان  شش سال گذشت ، شش سالي كه هنر موسيقي ناكام از شنيدن صداي استاد نام آوازه خود مانده و در غم از دست دادن استاد آواز فولكلور خود است. با وجود اينكه خانواده مرحوم پور رضا برخلاف امسال نيز همچون دو سال گذشته اطلاع رساني و تبليغاتي براي برگزاري مراسم سالگرد استاد نكرده بودند اما اهالي فرهنگ و هنر و هنردوستان گيلان با پاي دل در اين مراسم گام نهادند تا ثابت كنند كه هرگز نميرد آنكه دلش زنده شد به عشق.
كسي كه به گفته دوستدارانش نمي توان استاد را با كلمات و عبارات توصيف كرد چرا كه استاد خود مايه فخر و مباهات بود و همنفسي با استاد ممد حيات بود و همدمي با او مفرح ذات .
به گفته دوستدارانش فريدون پوررضا بزرگترين هنرش، بودن در كنار مردم و زيستن براي مردم بود و فارغ از همه دغدغه هاي زمانه به شكرانه شادماني مردم قهقهه مستانه اش به آسمان بود و با اندوه مردم كلبه احزانش را رونق مي داد و به همين دليل بايد استاد پور رضا را به معناي واقعي باور داشت و براي تعالي روح بلندش تمام قد ايستاد و او را با بانگي بلند و صدايي رسا تحسين كرد و گفت كه: صبر ايوب ببايد پير فلك را تا دگر مادر گيتي چو تو فرزند بزايد .
اهالي فرهنگ و هنر فريدون پوررضا را بيش از هر چيز، يك كاوشگر و محقق موسيقي فولكلور گيلان مي دانند و آنچه كه بيش از هرچيز استاد را از سايرين متمايز مي كرد بهره مندي اش از نعمت صدا و توانايي خواندن بود چراكه پوررضا محققي خستگي ناپذير و عاشق بود كه مي دانست چگونه با آواز به عمق فرهنگ كهن نقب بزند، ريشه ها را پيدا كند، به نجواهاي نياكان مان گوش دهد، آنها را به خاطر بسپارد و در بازگشت، همان ها را براي ما بخواند تا بدانيم، كه بوديم و چه بوديم و اين راه دور و دراز را چگونه آمده ايم و بر ما چه گذشته و چه داشته ايم كه اكنون نداريم، و چه نداشته ايم كه داريم.
فرهاد پوررضا فرزند ارشد استاد فريدون پوررضا در گفت و گو با خبرنگار ايرنا اظهار كرد: ما هميشه مديون محبت هاي مردم هستيم و مردم شريف و قدرشناس همواره خانواده پوررضا را شرمنده محبت هاي خود كرده اند.
وي ادامه داد: در سه سال اول پس از فوت استاد، مسئولان فرهنگ و هنر استان با توجه و ارادت خاص به استاد پوررضا ، مراسم در خور و شايسته اي براي استاد برگزار كرده بودند كه جا دارد از زحمات و محبت هاي يكايك عزيزان قدرداني كنيم .
به گزارش خبرنگار ايرنا فريدون پوررضا در 3 مهر 1311 در بخش لشت نشاء شهرستان رشت متولد شد و تحصيلات ابتدايي را در مدرسه ناصر خسرو به پايان رساند. پوررضا در آزمون خوانندگي راديو گيلان رتبه نخست را كسب كرد و به طور رسمي به عنوان خواننده شروع به كار و از ارديبهشت 1350 همكاري با تلويزيون را آغاز كرد و در همان سال به عنوان پژوهشگر آواهاي بومي و با همراهي مشاهير فرهنگي و هنري ايران سيمين دانشور، محيط طباطبائي، منوچهر آتشي، محمود عنايت، ايرج افشار و ديگر استادان برجسته دانشگاه تهران به لندن سفر كرد .
وي در سال 1367 همكاري‌اش را با اداره‌كل فرهنگ و ارشاد اسلامي به عنوان كارشناس موسيقي آغاز و در همان سال كنسرتي را در رشت برگزار كرد. از آن تاريخ به بعد كنسرت هاي اين هنرمند به ترتيب در شيراز، همدان، آلمان، رشت و تهران برگزار شد.
فريدون پوررضا برداشتي متفاوت از موسيقي فولكلور ارائه و از ملودي‌هاي ديلمان، گالش و گيلك در اين راه استفاده كرد. او با تحقيق در زمينه موسيقي، بسياري از ظرفيت‌هاي موسيقي گيلان را رشد داد و معرفي كرد.
استاد پوررضا در طول بيش از نيم قرن فعاليت هنري خود در عرصه موسيقي فولكلور گيلان حدود 469 ترانه فولكلور و شبه فولكلور گيلكي را با لهجه هاي شرق و غرب گيلان اجرا، بازسازي و بازخواني كرد.
از ميان اين ترانه ها 280 ترانه فولكلور را بازسازي و دوباره خواني و ملودي يكصد ترانه را خود تنظيم كرد؛ اين ترانه ها مايه هاي مختلف زندگي گيل مردان و گيل زنان از شادي و اندوه، كار و تلاش، تاريخ و حماسه، عشق و وفا و ... را منعكس كرد.
مي گيلان، رعنا، سيا ابران، تي تي، بارش، بوشو بوشو، جان گيلان، اي وارون اي وارون، شاليزار، بزن چوپان، عروس گوله و چه بسيار ديگر براي هميشه نسل ها ماندگار شد.
استاد فريدون پوررضا روز 23 فروردين سال 1391 به دليل بيماري تنفسي دار فاني را وداع گفت.