گفتگو با سیدعلی تدین صدوقی کارگردان نمایش فقط یک دقیقه طول می کشه: حضور گروههای تئاتری در شهرستان ها موجب ارتباطات فرهنگی و مبادله علم و آگاهی می شود

اجرای نمایش فقط یک دقیقه طول می کشه کاری از گروه هنری هوروش با متنی از زنده یاد مسعود سمیعی و به کارگردانی سیدعلی تدین صدوقی در سالن رحمدل مجتمع خاتم الانبیا (ص) رشت آغاز شده و تا ۲۷ خرداد ساعت ۱۹ هرروز ادامه دارد. به بهانه اجرای این اثر گفتگویی با کارگردان این نمایش انجام داده ایم.
به گزارش  هنر گیلان  تدین صدوقی ابتدا در خصوص چگونگی اجرای این نمایش برای اولین بار در رشت اظهار داشت: من تمام طول دوران کودکی و نوجوانی ام را در رشت گذراندم و به نوعی خودم را فرزند این دیار می دانم. کار نمایش را در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان با تئاتری های قدیم گیلان آغاز کردیم. با بهمن جهان طلب، نریمان ستارزاده، اسماعیل براری و... به نوعی اولین گروه تئاتری بعد از انقلاب را تشکیل دادیم. نمایش تیر غیب را در مدرسه شاپور سابق را اجرا کردیم. در ایام ماه محرم و ماه رمضان نمایش های مناسبتی مانند سپیده خون که درباره ضربت خوردن و شهادت حضرت علی (ع) را اجرا می کردیم. کارهایی در حوزه انقلاب و دفاع مقدس را به روی صحنه بردیم. در تلویزیون گیلان نیز با استاد انوش نصر کارهای نمایشی و در رادیو گیلان با زنده یاد پوررضا گروه سرود را تشکیل دادیم و کارهای مختلف دیگر را در این حوزه انجام دادیم. مجموع این خاطرات گذشته و دلبستگی که به این دیار داشتم باعث شد قبل از تهران این نمایش را در رشت به روی صحنه ببریم.

وی ادامه داد: این کار در تیرماه در تالار حافظ تهران به روی صحنه خواهد رفت. دوست داشتم حالا که بعد از ۳۵ سال به رشت بر می گردم، نمایشی را به روی صحنه ببرم که برای اولین بار در اینجا اجرا می شود و تئاتری هایی که سابق با هم سابقه دوستی و همکاری داشتم را ببینم. برخی از این دوستان زحمات زیادی برای اجرا کشیدند مخصوصا بهمن جهان طلب و گروه خوبشان که از آنها تشکر می کنم.
تدین صدوقی در خصوص متن این اثر بیان کرد: نویسنده این کار، زنده یاد مسعود سمیعی هستند که از نمایشنامه نویسان خیلی خوب بودند‌ او حدود ۷۰ نمایشنامه را نوشته است. زمانی که ما شروع به تمرین کردیم، هنوز در قید حیات بود. وی از جانبازان شیمیایی کشور بود که مرداد ماه سال گذشته به درجه شهادت نائل شد. این متن کلا خارجی است و در فضای آمریکا رخ می دهد‌‌ و در خصوص تاثیر مخرب دمکراسی غربی و آمریکایی روی جامعه و خانواده هاست. زن و شوهری که هرکدام نماینده یک جناح هستند. نمایش می خواهد بگوید که دمکراسی آمریکایی، می تواند حتی روی یک خانواده تاثیری بگذارد که یک زن و شوهر مدام در حال جنگیدن روی ثروت و همیت جامعه می جنگند و هیچ محبتی بین آنها وجود ندارد. دو سال روی این متن، تمرین کردیم تا الان به این شکل اجرا شود‌.

کارگردان این نمایش در خصوص استقبال از این تئاتر در دو روز ابتدایی اجرا گفت: تبلیغات محدودی در فضای مجازی داشتیم. انتظارم از استقبال خیلی بیشتر از این بود. انتظار داشتم تئاتری ها و علاقمندان به تئاتر در رشت استقبال بهتری کنند. رشت سابقه تئاتری زیادی در کشور دارد و اولین تئاترها اینجا اجرا شده است و به نوعی خاستگاه تئاتر محسوب می شود. امیدوارم در روزهای آینده استقبال بهتری از این نمایش شود‌. شیوه کار جوری است که زندگی در آن جاری است و صحنه هایی که بیننده در لحظه غرق می شود و دو بازیگر را روی صحنه می بینید و ردپایی از نویسنده و کارگردان را نمی بینید. هم تلاش من و هم شهید مسعود سمیعی این بود که تفکر نویسنده جاری باشد، ولی حضور کارگردان و نویسنده حس نشود. 

وی خاطرنشان کرد: مجوز این نمایش را در تهران دریافت کردیم و صدور مجوز اجرا در رشت کمی زمان برد و با مساعدت اکبر صمدی نیا توانستیم آن را دریافت کنیم. ارشاد این سالن را در اختیار ما قرار داد. به نوعی حمایت از اثر، با در اختیار قرار دادن سالن تمام شد. سوالی که وجود دارد این است که چرا گروههای تئاتری برای اجرا، از شهری به شهری دیگر می روند. چیزی که در تمام دنیا مرسوم است. هدف از این کار ایجاد ارتباط فرهنگی بین شهرهاست و این علم و آگاهی ها با هم مبادله شود. ارتباط بین سنت ها، پر شدن اوقات فراغت و... اتفاقات مثبتی است که رخ می دهد. برای اینکه این ارتباطات ایجاد شود، باید هزینه کرد. وزارت فرهنگ، حوزه هنری، استانداری، سازمان فرهنگی شهرداری و نهادهای متولی باید حمایت های مالی از ابن جریانات داشته باشند. چرا تلویزیون حتی در حد تهیه گزارش و خبر حمایتی نمی کند. وظیفه ارگان ها است که از این ارتباطات فرهنگی که جز اهداف جمهوری اسلامی است حمایت کنند‌.
وی در پایان با دعوت از مردم و هنرمندان برای تماشای این نمایش گفت: به سالن رحمدل بیایید و به معنای واقعی کلمه یک تئاتر ببینید و قول می دهم که برای بار دوم هم بیننده باشید.
گزارش: اکبر حیدرپور/