چرا در گیلان مهد تئاتر ایران شاهد کارهای فاخر نیستیم؟!
افزودن به علاقمندی ها
شما وارد سایت نشده‌اید
چرا در گیلان مهد تئاتر ایران شاهد کارهای فاخر نیستیم؟!
ویروس کرونا که بیش از دو سال مردم را در گیر خود کرد و تقریبا تمام بخش های هنری را به تعطیلی کشاند تئاتر گیلان نیز از این حادثه بی نصیب نگذاشت.در این مدت نه تنها فرصت اجرا با حضور تماشاگر وجود نداشت ; حتی امکان تمرین هم وجود نداشت آن هم با حضور معدود بازیگر .اما در این میان زمانیکه همه به خانه پناه برده بودیم و حتی رفت و آمد خانوادگی و دوستان محدود شده بود و به نوعی همه به عزلت و گوشه نشینی اجباری تن داده بودیم یک اتفاق مهم در تئاتر گیلان می توانست رخ دهد آن هم خلق نمایش نامه های قوی برای تمرین و اجرا بعد از قرنطینگی کرونا و ما امروز می توانستیم شاهد اجرای نمایشهای فاخر و ماندگار در سالنهای گیلان مخصوصا رشت باشیم. اما این مهم اتفاق نیفتاد.
در پاسخ چرایی آن با این جواب ها رو برو خواهیم شد.
اول اینکه خوده بیماری با استرسی که به همراه آورده بود تمرکز را از همه گرفته بود و چه بسا بسیاری خود درگیر این بیماری شده بودند و یا عزیزی را از دست داده بودند و فردا چه اتفاقی برایشان خواهد افتاد بی خبر بودند و دل و دماغی برای تمرکز و نوشتن نداشتند .
مورد بعد اینکه وقتی دخل و خرج این هنر با هم جور در نیاید انگیزه ای برای خوب نوشتن نمی ماند. دلی کار کردن و دغدغه هنر داشتن تا یک جایی جواب می دهد بعد فرد بی انگیزه می شود .
مورد بعدتر اینکه هنوز بسباری از مردم هیچ احساسی نسبت به هنر تئاتر ندارند سینما که دم دستتر است نمی روند چه برسیم به تماشای تئاتر .گذشته از این بسیاری از همین مردم برای همه چیز هزینه می کنند الا این بخش از فرهنگ و هنر. باز خورد تئاتر در جامعه خیلی مورد اقبال عموم قرار نمی گیرد.
و ....
از همه اینها که بگذریم و چه خوشمان بیاید و چه خوشمان نیاید واقعیت این است که ما نمایش نامه نویس قوی در گیلان خیلی کم داریم, خیلی راحتتر بگوییم به تعداد انگشتان یک دست هم نمی رسند ; با این حال بخشی از اهالی تئاتر گیلان گله مند هم می شوند که چرا گروه هایی از تئاتر تهران برای اجرا به رشت و گیلان می آیند و این سبب می شود که کار های ما مورد استقبلا قرار نگیرد .
در هر حال ,حال تئاتر گیلان خوب نیست و خیلی هم نباید انتظار داشت که به این زودی شاهد کارها و اجراهای فاخر باشیم
حسن غیوری
ویروس کرونا که بیش از دو سال مردم را در گیر خود کرد و تقریبا تمام بخش های هنری را به تعطیلی کشاند تئاتر گیلان نیز از این حادثه بی نصیب نگذاشت.در این مدت نه تنها فرصت اجرا با حضور تماشاگر وجود نداشت ; حتی امکان تمرین هم وجود نداشت آن هم با حضور معدود بازیگر .اما در این میان زمانیکه همه به خانه پناه برده بودیم و حتی رفت و آمد خانوادگی و دوستان محدود شده بود و به نوعی همه به عزلت و گوشه نشینی اجباری تن داده بودیم یک اتفاق مهم در تئاتر گیلان می توانست رخ دهد آن هم خلق نمایش نامه های قوی برای تمرین و اجرا بعد از قرنطینگی کرونا و ما امروز می توانستیم شاهد اجرای نمایشهای فاخر و ماندگار در سالنهای گیلان مخصوصا رشت باشیم. اما این مهم اتفاق نیفتاد.
در پاسخ چرایی آن با این جواب ها رو برو خواهیم شد.
اول اینکه خوده بیماری با استرسی که به همراه آورده بود تمرکز را از همه گرفته بود و چه بسا بسیاری خود درگیر این بیماری شده بودند و یا عزیزی را از دست داده بودند و فردا چه اتفاقی برایشان خواهد افتاد بی خبر بودند و دل و دماغی برای تمرکز و نوشتن نداشتند .
مورد بعد اینکه وقتی دخل و خرج این هنر با هم جور در نیاید انگیزه ای برای خوب نوشتن نمی ماند. دلی کار کردن و دغدغه هنر داشتن تا یک جایی جواب می دهد بعد فرد بی انگیزه می شود .
مورد بعدتر اینکه هنوز بسباری از مردم هیچ احساسی نسبت به هنر تئاتر ندارند سینما که دم دستتر است نمی روند چه برسیم به تماشای تئاتر .گذشته از این بسیاری از همین مردم برای همه چیز هزینه می کنند الا این بخش از فرهنگ و هنر. باز خورد تئاتر در جامعه خیلی مورد اقبال عموم قرار نمی گیرد.
و ....
از همه اینها که بگذریم و چه خوشمان بیاید و چه خوشمان نیاید واقعیت این است که ما نمایش نامه نویس قوی در گیلان خیلی کم داریم, خیلی راحتتر بگوییم به تعداد انگشتان یک دست هم نمی رسند ; با این حال بخشی از اهالی تئاتر گیلان گله مند هم می شوند که چرا گروه هایی از تئاتر تهران برای اجرا به رشت و گیلان می آیند و این سبب می شود که کار های ما مورد استقبلا قرار نگیرد .
در هر حال ,حال تئاتر گیلان خوب نیست و خیلی هم نباید انتظار داشت که به این زودی شاهد کارها و اجراهای فاخر باشیم
حسن غیوری