برای تولد 45 سالگی رضا صادقی کسی غیر از تو نمونده…

حالا 44 سال از روزی که آن آقای پزشک ، آمپول را روی عصب پای رضا صادقی زد، گذشته تا رضا صادقی از یک سالگی، قید پاها و قدم هایش را بزند و جهان برایش معنا و مفهومی متفاوت بگیرد. 

تصویری سینمایی از یک شروع دراماتیک در زندگی شخصی و حرفه ای یک خواننده جریان ساز در موسیقی پاپ ایران که بی شک این سکانس می تونست تلخ ترین شروع برای فیلم زندگی نامه رضا صاقی باشد.

****

رضا صادقی در ترسیم زندگی از دست رفته ی مردی ناامید، میتوانست موفق باشد. همچنین در ترسیم این واقعیت که ارزش حقیقی انسان ها در درون شان است. او دومی را پذیرفت و به آن معنا داد. انتخابی بین واقعیت و فرار که رضا صادقی در پای آرمان هایش ایستاد و حالا در جایگاهی والا در موسیقی پاپ ایران ایستاده است. جایگاهی پر از احترام و کسوت، و سه دهه فعالیت و در اوج ماندن.

در دوران موسیقی مصرفی و خواننده های تاریخ مصرف دار، رضا صادقی حالا سردمدار نسلی ست که درخشید و ماند و ماندگار شد و حالا به سمت یک قانون ابدی در حال پیشرفت است… جاودانگی.

****
مسیر کاری رضا صادقی یک مسیر پرنوسان و حتی داستانی ست که در بخش هایی حتی به خودویران گری هم رسید. تلخ است اما در اکوسیستم موسیقی ایران در مقاطعی هر خواننده ای می بایست اقدام به خودکشی یا به قول افسانه های ژاپن «هاراگیری» کند…

«هاراگیری» نوعی خودکشی است که از آیین سامورایی ژاپن سرچشمه گرفته‌است. هاراگیری قرن‌ها در میان سامورایی‌ها مرسوم بود و اغلب برای حفظ شرف، وفاداری و ایمان، آزاد شدن روح و در بعضی موارد آزاد شدن قدرت انجام می‌شد… رضا صادقی در زندگی هنری اش دو بار «هاراگیری» کرد… بار اول آن دو سالی بود که برای حفظ شرف و و وفاداری، فعالیت هایش را تعطیل کرد تا باشرف بماند… آن دعوای تاریخی با تهیه کننده اش که شاید هنوز هم با فاصله بزرگترین هاراگیری رضا بود… روزها گذشتند و حالا من میبینم که آن سالها آن تصمیم چقدر درست بود و به جا. چقدر اصولی بود و چقدر فداکارانه… شرافتمندانه.

***

45 سالگی رضا صادقی مهم است… این مستند و این تصاویر بخش بزرگی از تاریخ موسیقی پاپ معاصر ماست که در اسلایدهای این پست میبیند. تصاویر گاها تلخی که می توانست به یک تراژدی ختم شود و ما راویان تلخی برای تاریخ باشیم.  

اما روزگار روی خوش اش را به ما نشان داد و زیستِ ما، در دورانی اتفاق افتاد که «رضا صادقی» بود و ماند و تکثیر شد. سالها از او به عنوان خواننده ای جریان ساز و مهم در تاریخ موسیقی ایران یاد خواهد شد و ما از همزیستی با او در دورانی پرتلاطم و عجیب، لذت خواهیم برد….

منبع: اختصاصی «بیلبورد»/ بهمن بابازاده