گفتگوی اختصاصی «بیلبورد» با «شمس لنگرودی» از شنیدن صدای گوگوش هیچوقت خسته نمی‌شوم
محمد شمس لنگرودی شاعر و پژوهشگر پرآوازه ایرانی است که حالا حضورش در عرضه بازیگری و خوانندگی، واکنش های مختلفی را در بین اهالی هنر در پی داشته است.
شمس لنگرودی در ماه های گذشته برای نخستین بار تجربه حضور در تئاتر را با نمایش «و تو هم برنگشتی» از سر گذراند و بار دیگر به راس اخبار هنری در ایران آمد.
او با اشاره به انگیزه‌های خود برای حضور در پروژه «و تو هم برنگشتی» به کارگردانی و آهنگسازی مهیار علیزاده، یادآوری کرد: این اولین تجربه من در تئاتر نیست، چرا که پیش از این من در کار دیگری به نویسندگی و کارگردانی بهاءالدین مرشدی به مدت یکی دو شب بسیار محدود تجربه حضور در عرصه تئاتر را کسب کردم. اما می‌توان گفت حضورم در پروژه «و تو هم برنگشتی» اولین کار رسمی‌ام در عرصه تئاتر به عنوان بازیگر محسوب میشود.
بخش هایی از گفتگوی اختصاصی «بیلبورد» با این شاعر و خواننده ایرانی را در ادامه می خوانید:
* موسیقی را از همان نوجوانی آغاز کردم و موسیقی سنتی کار میکردم ولی چون مشغله ام شعر بود زیاد به موسیقی نمیپرداختم .
* در دهه ۶۰ کلاس گیتار و نوازندگی رفتم .از ۶۷ سالگی مجددا موسیقی را جدی آغاز کردم. موسیقی مورد علاقه من راک آرام است. من علاقه دارم هم نوازندگی کنم و هم بخوانم. پدرم روحانی بزرگی در شهر بود و باعث شد به صورت خودآموز موسیقی را بیاموزم.
* در نوجوانی آهنگ های کوچه بازاری دوست داشتم و الان هم همینطور، در دوران جوانی به آهنگ های فرهاد علاقمند بودم.
بعدها بعد از آن که از زندان بیرون آمدم به موسیقی غربی گرایش بیشتری پیدا کردم . من به هر نوع موسیقی علاقمند هستم .
* بازار حال حاضر موسیقی ما خیلی شلوع است و رقابت تنگاتنگی وجود دارد و صداهای خوبی میشنویم. منتها ملودی و تنظیم ها گاها تکراری هستند. من به شخصه روی تنظیم موزیک ها حساس هستم، از رضا یزدانی و سبک خواندنش خوشم می آید.
* من برای دلِ خودم کار میکنم و نهایتا چیزی که دوست دارم این است که خودم گیتار بزنم و همراهش بخوانم .
* اکثرا موزیک های خارجی گوش می دهم. خواننده ای که بیشتر آثارش رو گوش می دهم گوگوش است.
* مشکلات بزرگی در موسیقی وجود دارد. به ویژه می توان به شعر اشاره کرد. درصد بالایی از ترانه های ایرانی را نمیتوانم گوش بدهم به دلیل بد بودن شعر آن ها. شعرهای آقای بهمنی عالی است. در آن نکات خوبی اشاره میشود و تصاویری را به شنونده القا میکند .
* در سن ۲۵ سالگی کلاس بازیگری را شروع کردم و در همان دوران فیلم کوتاه ساختم و عضو انجمن فیلم ایران بودم. ولی اصلا قصدی برای بازیگر شدن نداشتم. میخواستم حس خودم را برای شعر گفتن تقویت کنم تا بتوانم بهتر لمس کنم . یکی از نکاتی که برای من بابت حضورم در فیلم ها و بازیگری اهمیت دارد داشتن فیلمنامه مناسب است.
* فیلم هایی که به من پیشنهاد کرده بودند یا فیلمنامه خوبی نداشتند یا نقشی که به من میدانند مورد علاقه من نبود. چون من با این سن و سال نباید هر پیشنهادی را بپذیرم. یا سریال هایی که معرفی میکردند اصلا پایانش مشخص نبود. نقش هایی که داشتم به خودم نمیچسبید برای بازی کردن آنها به همین علت خیلی کم بازیگری کردم.
تئاتر برای من نه سخت است و نه هیجانی و یک واقعیت ذهنی است. احساس کردم که در تئاتر مسئولیت سنگینی دارم و موقعیت سختی است چون مردم مقابلم مینشینند و برای دیدن کارِ من هزینه داده اند. به آمدنم به تئاتر مطلقا فکر نمیکردم
* در آینده تئاتر را بعید است دیگر انتخاب کنم به دلیل رفت و آمدی که در آن وجود دارد. کاری که دوست دارم در ادامه انجام بدهم موسیقی خواهد بود .
*اکثر اوقات موسیقی خارجی گوش میدهم. خواننده ای که خیلی بیشتر از همه گوش میدهم گوگوش است. یک بار به همراه همسرم از لنگرود به سمت تهران می آمدیم و از ابتدای مسیر آهنگ های گوگوش را گوش کردیم. هیچکدام برای من تکراری و مبتذل نبود، شعرها با ملودی منطبق بود و تنظیم های هماهنگی داشت و از گوش دادن به این آهنگ های گوگوش خسته نشدم.
گفتگوی ویدئویی با «شمس لنگرودی» درباره «گوگوش»
نسخه کامل گفتگوی ویدئویی «بیلبورد» با «شمس لنگرودی»
منبع: اختصاصی «بیلبورد»