جَنگِ روایت‌ها از درگیری چند خواننده با تهیه‌کنندها
در دور جدید کنسرت ها در ایران، خبر درگیری داخلی چند خواننده با تهیه‌کنندگان خود، موجی از نگرانی میان دوستداران و دغدغه‌مندان موسیقی ایجاد کرده است. این درگیری‌ها حتی اگر به بهانه‌هایی چون «پول»، قدرت و جایگاه و سیستم تبلیغات هم به راه افتاده باشد، ضربات مهلکی را بر پیکر خواننده، کمپانی و مدیرانش و البته مارکت موسیقی وارد خواهد آورد…
به گزارش هنر گیلان با شروع فصل جدید کنسرت‌ها، درگیری داخلی چند خواننده با تهیه‌کنندگان خود موضوع جدید و معضلی جدی را به این روزهای مارکت موسیقی در ایران وارد کرده است. برخی از این درگیری‌ها به رسانه‌ها کشیده شده و بسیاری از کم و کیف جریانات آن تاحدودی مطلع هستند و برخی دیگر در سکوت، در سودای برگزاری کنسرت‌های مستقل خود هستند. این داستان البته که موضوع جدیدی نیست و به چندین سال قبل برمی‌گردد. جایی که سیروان خسروی پس از یک روند فرسایشی، ترجیح داد تا کنسرت‌های خود را به صورت مستقل برگزار کند. سیروان تا مدت‌ها در نوک پیکان شکستن این تابو قرار داشت و این حرکت او در تمام این سالها، موافقان و مخالفان بسیاری داشت.
* تبی که جریان ساز شد
امروز اما این اتفاق در حال تبدیل شدن به یک جریان عجیب است. طوری‌که طی یک سال گذشته، تلاش‌هایی از جانب خوانندگانی چون محسن یگانه، رضا بهرام، آرمین زارعی، محسن ابراهیم‌زاده، آرون افشار و چند خواننده دیگر در جریان است تا بتوانند کنسرت‌های خود را خارج از دایره مشارکت با کمپانی، به صورت مستقل برگزار کنند. برخی از این چهره‌ها، در حال سپری کردن مراحل مختلف قضایی هستند و برخی دیگر چون محسن ابراهیم‌زاده، با برند خود به شکلی مستقل، از ابتدای امسال در حال برگزاری کنسرت در تهران و شهرستان‌ها است.
* حذف تمرکز
مشخص بود آن جریانی که یک روز توسط سیروان خسروی به شکل مستقل آغاز شد، خیلی زود توسط خوانندگانی دیگر ادامه داده می‌شود. این رویکرد اگرچه اجتناب‌ناپذیر می‌نماید و قطعا به همین موارد محدود نخواهد شد اما لطمات بسیاری را به حیات نرمال صنعت موسیقی کشور وارد خواهد آورد. موضوع و معظلی جدی که در بی تفاوتی صنف تقریبا تعطیل شده موسیقی، بحران بزرگی را در آستانه تجربه است. اینکه خواننده ها در لوای یک کمپانی تخصصی به فعالیت مشغول هستند، یک عرف و استاندارد مشخص و متشخص در تمام جهان است. خوانندگان زیر سایه یک کمپانی، قطعات خود را تولید می‌کنند، موزیک‌ویدئوهای خود را ضبط و پخش می‌کنند و برنامه‌ریزی مدونی برای اجرای کنسرت دارند. در تمام این مراحل، کمپانی است که مواردی چون لجستیک، هماهنگی، هزینه و برنامه‌ریزی را انجام داده و خواننده، تنها به اجرای برنامه می‌پردازد.
* فرسایش و فرسایش
خروج یک خواننده از این دایره به معنای تقبل تمامی این مراحل است. فارغ از آن‌که خواننده با این تصمیم، خود را در معرض انواع حواشی و روند فرسایشی قرار می‌دهد بلکه هیچ‌گاه نمی‌تواند تجربه و روابط کمپانی با نهادهای مختلف را در فعالیت جدید خود اعمال کند. همین روند سبب می‌شود تا علاوه بر استهلاک بیشتر خوانندگان در طی کردن این روند، آن نتیجه بهینه نیز از کلیت فرآیند به دست نیاید.
* چه کسی ضرر می‌کند؟
این اکوسیستم حوزه موسیقی، امروز بیشتر از هر زمان دیگری دستخوش تخطئه قرار دارد. تاریخ موسیقی پس از انقلاب کشور، هیچ‌گاه به اندازه امروز شاهد این میزان درگیری درونی فرسایشی در حوزه موسیقی نبوده و این، رهیافتی نیست که به نفع هیچ‌یک از طرف‌های درگیر علی‌الخصوص خوانندگان ما باشد. در ساده‌ترین محاسبه سرانگشتی مشخص می‌شود که تعداد نوبت اجراهای یک خواننده با همکاری کمپانی، به‌مراتب بیشتر از اجراهای مستقل آن خواننده است و این روند، حتی اگر علت درگیری، قدرالسهم خواننده از هر اجرا باشد، باز هم به نفع خواننده تمام نخواهد شد. تورق تجارب مشابه درگیری خوانندگان با کمپانی طی دو دهه اخیر نشان می‌دهد که آن خوانندگان هیچ‌گاه نتوانستند راندمان مطلوبی پس از یک سلسله درگیری با تهیه‌کننده خود داشته باشند. آنها یا پس از مدتی از مارکت موسیقی حذف شدند و یا هیچ‌گاه نتوانستند آن فعالیت‌های بی‌محابا و گسترده قبل خود را داشته باشند.
* هرگز دفاع نمی‌کنیم
این گزارش بی شک کلیت اکوسیستم موسیقی پاپ در ایران را در بر نمیگیرد. یعنی قرار نیست علیرغم موضع مشخص در حمایتِ تمام قد از شرکت ها و تهیه کننده ها، برخی رفتارهای این کمپانی ها را مورد نقد و نکوهش قرار ندهد. نوع معاشرت شرکت ها و کمپانی های موسیقی در ایران همچنان به شکلی سنتی در حال پیشروی است و نبود یک صنف قانونی که مورد اقبال و اعتماد همه اهالی موسیقی باشد، پیش زمینه تمام این اتفاقات تلخ و مسیر تاریک در کلیت جریان موسیقی ایران است. چند جناحی شده شرکت ها و عدم اتحاد در رسیدن به اهداف و منافع مشترک، بزرگترین معضل در همه این سالها بوده و هست و حالا تکرار و جدی تر شدن بحران های کنونی، تاکید و تاییدی ست بر شرایط موجود.
منبع: ایرنا – بیلبورد