نقاشی دوست صمیمی من است

انسان قادر است به هرچه می خواهد برسد، به شرط آنکه «فقط» بخواهد.

چند روز قبل در حالی که غرق در افکار مختلف بودم، از میدان اصلی شهر رشت گذر می‌کردم و خسته از کار روزانه به خانه برمی‌گشتم، اما دیدن تصویر یک دستفروش کنار خیابان گام‌هایم را سست کرد.

تابلوهای نقاشی پشت سر دختری جوان که در میدان اصلی شهر و در میان انبوه جمعیت درحالی که روی صندلی چرخ‌دار نشسته بود، خودنمایی می‌کرد. دختر جوان در حال گفت وگو با چند نفر بود و لبخندی شیرین به لب داشت؛ نگاهش را به سمت من برگرداند و گفت «این تابلوهای نقاشی هنر دست خودم است».

دیدن این دختر معلول اما با انگیزه و خودساخته مرا برآن داشت که گفتگویی با او داشته باشم و علت این همه انگیزه و نشاط را از او جویا شوم. شاید این گزارش تلنگری باشد برای جوانانی که با داشتن سلامتی کامل، بی انگیزه و پرادعا هستند.

مریم صفری‌فر، دختر 34ساله گیلانی که در دوران نوزادی بر اثر تزریق اشتباه واکسن دچار معلولیت چهارگانه شده است در گفت‌وگو با خبرنگار ایسنا، با اشاره به علاقه بسیار زیاد خود به نقاشی، اظهار کرد: نقاشی دوست صمیمی من است و در خلوتم همیشه نقاشی می‌کشم، زیرا نقاشی مرا به خدا نزدیک‌تر می‌کند.

وی با بیان اینکه بیش از 12 سال است که در زمینه هنر فعالیت دارم، گفت: با هر سختی که بود، تحصیلات دیپلم را به پایان رساندم. در همان سال‌ها بود که مادرم را از دست دادم و بر درد و رنج‌هایم افزوده شد. این امر سبب شد تا به نقاشی پناه ببرم و در خلوت و تنهایی، غصه‌هایم را به تصویر بکشم. برای اینکه بتوانم بهتر نقاشی کنم در یک آموزشگاه نقاشی ثبت نام کردم. رفتن به آموزشگاه و طی کردن 30 پله، آن هم با وضعیتی که من داشتم، کار بسیار دشواری بود، اما این دشواری مرا از تلاش باز نداشت.

صفری‌فر دلیل فروش تابلوهایش را امرار معاش و تامین هزینه‌های زندگی دانست و ادامه داد: تاکنون تابلوهای زیادی کشیدم و روی بوم نیز کار کردم؛ مداد سیاه، آبرنگ، مداد شمعی و رنگ روغن زمینه‌های کاری من است؛ خوشبختانه از درآمدی که دارم راضیم، هرچند سختی‌هایی را نیز تحمل می‌کنم.

وقتی در پاسخ به این سوال من که آیا از طرف بهزیستی حمایت می‌شود یا خیر؟افزود: بهزیستی در سال‌های گذشته از من حمایت کرده، اما نیاز است که روی پاهای خودم بیاستم و با هنری که در طی این سال‌ها کسب نموده‌ام، به تامین هزینه‌های زندگی‌ام بپردازم، هرچند که پاهایم توان ایستادن ندارند.

این هنرمند 34 ساله بر شکرگذاری نعمت سلامتی تاکید و خاطرنشان کرد: از جوانان می‌خواهم کار کردن را یک افتخار بدانند و از سلامتی خود بهره ببرند؛ همچنین از همنوعان خودم که معلولیت جسمی دارند نیز می‌خواهم که از افسردگی بیرون بیایند و به توانمندی‌هایشان در همه زمینه‌ها بها دهند.

لیلا غلامی- ایسنا گیلان