مصاحبه با اسماعیل محمدپور به مناسبت روز شعر و ادب فارسی

اسماعیل محمدپور هستم، متولد ۱۳۵۸ در لاهیجان، تحصیلات ابتدایی را از کلاس پنجم تا پایان متوسطه در آستانه اشرفیه سپری کردم. سال ۱۳۸۰ از دانشگاه آزاد اسلامی لاهیجان در رشته مهندسی شیلات فارغ التحصیل شدم. سال ۱۳۹۰ برای ادامه تحصیل در رشته زبان و ادبیات فارسی وارد دانشگاه شاهد تهران شدم و ۱۳۹۲ از پایان نامه ارشد خود با عنوان "بسندگی ها و کژتابی های زبانی شعر گیلکی" دفاع کردم.

شعر را هم از سال ۱۳۷۱ یعنی از سال های آغازین نوجوانی شروع کردم و از هما سال ها با حضور در کانون های پرورش فکری کودکان و نوجوانان و انجمن های ادبی توانستم ضمن یادگیری، آثار خود را به جامعه معرفی کنم. بعدها توانستم با حضور در کنگره ها و جشنواره های ملی و استانی حوزه فعالیت های ادبی خود را توسعه دهم. در سال ۱۳۸۵ اولین مجموعه شعر من با عنوان " تمام سهم من" منتشر شد که سال بعد توانست جایزه ویژه هفته کتاب جمهوری اسلامی در گیلان را از آن خود کند. پس از آن تاکنون ۱۵ اثر از این حقیر در حوزه شعر، پژوهش ادبی و ادبیات کودک و نوجوان توش ناشرین استانی و ملی منتشر شد که آخرین آن دفتر شعری است با عنوان " من میز را برای دو نفر می چینم" که توسط انتشارات شهرستان ادب در تهران به چاپ رسیده است. از میان آثارم، مجموعه شعر عاشورایی " تن ها تنها" را بیش از بقیه می پسندم. این کتاب در پنجمین جشنواره ملی شعر انقلاب حائز رتبه اول شد.

۲/فضای شعر استان گیلان و شهرستان آستانه اشرفیه را چگونه ارزیابی می کنید؟

فضای شعری آستانه اشرفیه در دهه ۶۰ و ۷۰ و سال های ابتدایی دهه ۸۰ بسیار خوب و تاثیر گذار بود و آستانه اشرفیه در استان همیشه حرفی برای گفتن داشت ولی متاسفانه در دهه اخیر آن دوران شکوفایی به دوره رکود منتهی شد و هیچ چهره جدیدی حتی در حد استان معرفی نشد و این بسیار برای من غم انگیز است که شهرمان در حوزه ادبیات معاصر اینقدر ضعیف ظاهر می شود.

۳/ برای ارتقاء فعالیت انجمن ادبی آستانه اشرفیه، چه پیشنهادی دارید؟

برای ارتقاء فعالیت انجمن ادبی آستانه و اشرفیه باید از پتانسیل همه افراد صاحب نظر شهر بهره گرفت. باید یک مطالبه جدی از سوی جوانان و استعدادهای نوظهور وجود داشته باشد تا ارتباط دوسویه ای میان نسل گذشته و نسل جدید شکل بگیرد. همچنین لازم است به بحث های آموزشی در انجمن ادبی توجه بیشتری شود تا انجمن از حالت یک دورهمی صرف خارج شود.

۴/ با توجه به اینکه ۲۷ شهریوررا به یاد استاد حسین شهریار، به نام روز شعرو ادب نامگذاری شده، درباره تاثیر ایشان بر شعر و غزل معاصر چه نظری دارید؟

شعر شهریار بخش غیر قابل انکار شعر معاصر است. شهریار سه دوره تاریخی ایران معاصر را تجربه کرده بود، دوران مشروطه، عصر نهضت اسلامی و پیروزی انقلاب و دوره دفاع مقدس، این ادوار تاریخی در ذهن و زبان شهریار اثر گذاشته و او را حامل تجربه های ارزشمندی کرده بود که توانست چند دهه در شمار شاعران تراز اول کشور در حوزه شعر کلاسیک قرار گیرد. ضمن اینکه منظومه وزین " حیدر بابایه سلام" او که به زبان ترکی سروده شده، توانست میان او و مردم عادی پیوند محکمی برقرار کند. از طرفی پس از انقلاب قرار گرفتن شهریار در صف شاعران انقلاب برای او کارنامه درخشان دیگری را رقم زد که او را از بسیاری از هم عصرانش متمایز کرد.

٥/جهت ارتقاء فرهنگ عمومی شهرستان . چه راه حلهایی پیشنهاد می کنید؟

برای ارتقاء فرهنگ عمومی شهرستان همه دستگاه ها باید به طور جدی وارد شوند. متولی فرهنگ عمومی، ارشاد نیست. سازمان های دیگر هم باید وارد شوتد، سازمان تبلیغات، شورای شهر، نهاد کتابخانه‌ها، هیئات مذهبی و د. آستانه اشرفیه حتی تولیت بقاع متبرکه، متصدی فرهنگ عمومی هستند. کارهای زمین مانده بسیاری وجود دارد که اگر همه دستگاه ها به وظیفه ذاتی خود درست عمل کنند معتقدم حتی در شرایط فعلی و با بودجه های موجود می توان کارهای اثر گذار کرد.

٦/ بنظر شما، قوانین ، نظارتها و حمایت های اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی، تاچه حد در توسعه فرهنگی و هنری راهگشا بوده است؟

این اداره در حد مقدورات خوب عمل کرد ولی همچنان تا آن سطح مورد انتظار فاصله وجود دارد. هنوز در حوزه تولید کتاب و ممیزی آثار نظارت ارشاد کافی به نظر نمی رسد به طوریکه گاه کتبی منتشر می شوند که دارای اشکالات متنوعی است و این باعث وهن جامعه فرهنگی و هنری و ادبی است. به نظر می رسد هنوز جا داردکه اداره فرهنگ و ارشاداسلامی، بدنه کارشناسی خود را در سطوح مختلف تقویت کند.