طره از بانوی شاعر گیلانی انتشار یافت

مارتین هایدگر از فیلسوفان نامی قرن بیستم زبان را خانه هستی می داند و خانه هستی " پونه نیکوی" شاعر گیلانی که اشعارش به تازگی در مکتوبی با نام " طره " انتشار یافته سرشار از کلمه است و کلام . کلامی بدیع و زیبا .            
به گزارش هنر گیلان   "من از خاکسترم برخاستم از نو بسوزانم/ که پیدا می شود هر بار جانی تازه از جانم / زدم از خود برون مثل شکوفه از درخت گل / نمی بینی مرا، چون باغ گل در شیشه پنهانم ..."
   مجموعه شعر " طره" شامل  ۱۰۰ شعر در قالب غزل با مضامین عاشقانه و اجتماعی به تازگی در ۱۶۸صفحه از سوی انتشارات هزاره ققنوس منتشرشده است.
   به باور نیکوی شعر لطف خاص است لطف عام نیست و کشف منزل میان دل و زبان،  و پیوند بین این دو؛  کار ذوق است و ذوق هم با شعر پیوند دارد.
   این شاعر جوان در مقدمه کتاب چنین شرح می دهد :  ما هر چقدر از شعر و معارف عشق دور شویم و پیوندمان با ادبیات کمتر شود از زیبایی و دانایی و خردمندی دور می شویم و برای همین است که اگر به گذشته کشورها و ملت های موفق نظر  بیندازیم می بینیم ارباب خرد و اصحاب بصیرت به علوم انسانی اهمیت بیشتری داده اند. چرا که هستی از قول و سخن و کلمه پدید آمده و جهان از جنس کلمه است و خداوند گفت "باش" و پدید آمد.
   نیکوی با ظرافت مختص یک بانوی شاعر چنین از شعر سخن می گوید  : شاعر با کلمه در خیاطخانه خیال هر دم جامه نوینی به جان جهان می دوزد. و شاعرانی به جاودانگی می رسند و شهد و شکر کلامشان تمامی ندارد که صاحب واقعه هستند.
   وی اظهار می دارد : کرامت های خدا در شعر و کلمات نهفته است به سراغ شعر باید با قدم عشق رفت.
   برای این شاعر جوان اهل دیار دریا و مه و باران،  شعر و ملکوت کلمات است که آتش دل را شعله ور می کند و معتقد است : شاعر در دریایی غوطه می خورد که که در قعر آن گوهر کلمات است و هر کس به اندازه تجربه اش در غواصی و گوهرشناسی مشتش پر می شود.
   " زنی شبیه خودم با من میان آینه در جنگ است/مرا به یاد بیاور زن، دلم برای خودم تنگ است/زنی که فاخته ای غمگین به روی شانه ی خود دارد /پریچه ای که به تنهایی خودش ترانه و آهنگ است/برای زخمه ی انگشتش چه سازها که نمی سازند/قسم به طُرّه ی باریکش که رشته های دل چنگ است/مرا به یاد بیاور زن، که شور فاخته برخیزد/اگر اگر که بخواند باز میان عقل و دلم جنگ است/آهای عشق قیامت کن در این لیالی بی مجنون/چه باک از اینکه دل آرامم گمان کند که دلم سنگ است. "
   پونه نیکوی متولد ۱۳۶۴ بندرانزلی است . از وی تاکنون  مجموعه شعرهای «انار سبز، زیتون سرخ»، «سر می‌گذارم به جنگل»، «۶۴۱۰ روز تنهایی» و مجموعه شعر نوجوان ادبیات پایداری با عنوان «دست‌های تو جوانه می‌زنند» به دوستداران شعر و ادبیات عرضه شده است . وی تاکنون جوایز ادبی فراوانی را کسب کرده است.