پیکر یوسف رضوی صیاد شاعر اهل انزلی تشییع و به خاک سپرده شد
افزودن به علاقمندی ها
شما وارد سایت نشده‌اید
به گزارش هنر گیلان، پیکر این شاعر فروتن و مهربان امروز (شنبه) از منزلش در جوار بقعه امامزاده صالح غازیان بر دوش مردم تشییع و در آرامستان شهر انزلی به خاک سپرده شد.
یوسف رضوی صیاد سراینده اشعار پراحساس گیلکی و فارسی، دوست داشت خود شعرهایش را برای مردم بخواند؛ شعرهایی که ترجمان دردهای او و مردمان دیارش و اغلب به زبان خود آنها بود.
وی که از مادری مومنه ، صاحب قریحه و مداح اهل بیت زاده شده بود از کودکی با شعر آشنا بود و به آن عشق می ورزید، از جوانی به نوشتن داستان های گیلکی و فارسی الهام گرفته از محیط زندگی و آدمهای دور و برش پرداخت .
داستان های او بسیار زیبا و تاثیر گذار و مناسب برای اجرای رادیویی است . از سال 1370 در انجمن های شعر ساحل و شیدا در بندرانزلی حضور یافت و عضو فعال خانه فرهنگ گیلان، میرزا کوچک و انجمن ادبی رشت بود.
وی در سال های اخیر عضو انجمن داستان هزار و یک شب بشمار می آمد؛ او که تخلص ' اویر ' به معنای گمشده را برای خود برگزیده بود یک منظومه گیلکی شامل حدود 300 بیت به نام اویر اوخان یا پژواک گمشده را در سال 86 در قالب لوح فشرده منتشر کرد و در سالهای اخیر با وجود بیماری به سرودن شعر و نوشتن داستان کوتاه ادامه داد و قصد داشت آنها را به چاپ برساند.
وی بارها در مجالس و مجامع به خوانش اشعارش برای مردم پرداخت و اکنون دغدغه همسر و پسرش، چاپ اشعار و داستان های به یادگار مانده از اوست.
آوای او را نمی شود از خاطر برد وقتی با صدای گرمش می خواند: افق تا افق خط احساس تو/ و یک آسمان رنگه معنا صنوبر/ چه دل ها که رفت ، چشم ها خیره ماند/هنوزم به پای تماشا صنوبر...
یوسف رضوی صیاد سراینده اشعار پراحساس گیلکی و فارسی، دوست داشت خود شعرهایش را برای مردم بخواند؛ شعرهایی که ترجمان دردهای او و مردمان دیارش و اغلب به زبان خود آنها بود.
وی که از مادری مومنه ، صاحب قریحه و مداح اهل بیت زاده شده بود از کودکی با شعر آشنا بود و به آن عشق می ورزید، از جوانی به نوشتن داستان های گیلکی و فارسی الهام گرفته از محیط زندگی و آدمهای دور و برش پرداخت .
داستان های او بسیار زیبا و تاثیر گذار و مناسب برای اجرای رادیویی است . از سال 1370 در انجمن های شعر ساحل و شیدا در بندرانزلی حضور یافت و عضو فعال خانه فرهنگ گیلان، میرزا کوچک و انجمن ادبی رشت بود.
وی در سال های اخیر عضو انجمن داستان هزار و یک شب بشمار می آمد؛ او که تخلص ' اویر ' به معنای گمشده را برای خود برگزیده بود یک منظومه گیلکی شامل حدود 300 بیت به نام اویر اوخان یا پژواک گمشده را در سال 86 در قالب لوح فشرده منتشر کرد و در سالهای اخیر با وجود بیماری به سرودن شعر و نوشتن داستان کوتاه ادامه داد و قصد داشت آنها را به چاپ برساند.
وی بارها در مجالس و مجامع به خوانش اشعارش برای مردم پرداخت و اکنون دغدغه همسر و پسرش، چاپ اشعار و داستان های به یادگار مانده از اوست.
آوای او را نمی شود از خاطر برد وقتی با صدای گرمش می خواند: افق تا افق خط احساس تو/ و یک آسمان رنگه معنا صنوبر/ چه دل ها که رفت ، چشم ها خیره ماند/هنوزم به پای تماشا صنوبر...
/ایرنا